Юныя мовазнаўцы, аб’ядноўвайцеся!

Новости

На мінулым тыдні Брэст прымаў удзельнікаў заключнага этапу 29-ай рэспубліканскай алімпіяды па беларускай мове і літаратуры 2012-2013 навучальнага года. Тут сабраліся ўсе самыя лепшыя знаўцы роднай мовы. Гэта прадстаўнікі з усіх абласцей, горада Мінска, ліцэя БДУ, а таксама Брэст вітаў гасцей з Літоўскай Рэспублікі і Рэспублікі Польшча.

   Алімпіяднікі – носьбіты беларускай мовы. Юным мовазнаўцам у недалёкім будучым захоўваць, развіваць і несці ў свет мову Янкі Купалы і Якуба Коласа. З’яўляўшыся прадстаўніцай Гродзенскай вобласці, я адчула ўсе плюсы і мінусы алімпіяднага жыцця на сабе.

   Ужо на вакзале горада Брэста кожную каманду чакаў уласны аўтобус, які даставіў удзельнікаў алімпіяды на месца прызначэння. У далейшым кожная каманда на любыя мерапрыемствы рухалася на сваім аўтобусе. У рэшце рэшт атрымлівалася, што ўсе 8 аўтобусаў рухаліся адзін за адным і суправаджаліся міліцэйскай машынай. Кожнай камандзе выдзелілі па два суправаджальнікі.    

   Першай справай алімпіяднікі засяліліся ў інтэрнат установы адукацыі “Брэсцкі дзяржаўны абласны ліцэй імя П. М. Машэрава” і расклалі свае рэчы. Затым мовазнаўцы паабедалі ў сталоўцы ліцэя. У чатыры гадзіны адбылося ўрачыстае адкрыццё алімпіяды. Свята сабрала не толькі ўдзельнікаў алімпіяды, іх настаўнікаў і членаў журы, але і гасцей. Перад усімі прысутнымі выступілі самыя лепшыя творчыя калектывы берасцейскай зямлі.

   Брэсцкі аблвыканкам стварыў спрыяльныя ўмовы для правядзення алімпіяды. Умовы пражывання ў інтэрнаце былі цудоўныя: светлы пакой, мяккія ложкі, ёмістая шафа, душ на 5 чалавек. Усе алімпіяднікі засталіся задаволенымі. На харчаванне таксама скардзіцца не прыходзілася. У сталоўцы гатавалі смачную ежу і абслугоўвалі афіцыянты. Чаго яшчэ трэба для шчасця?

   Сама алімпіяда складалася з трох тураў (водгук на мастацкі твор, комплексная работа, вуснае выказванне), кожны з якіх праводзіўся ў асобны дзень. У склад журы ўвайшлі 18 чалавек.

   Акрамя напружанай алімпіяднай дзейнасці нас чакала цудоўная культурная праграма. У аўторак пасля абеду дзеці адправіліся на аглядную экскурсію па горадзе Брэсце. У сераду алімпіяднікі наведалі “Мастацкі музей” у Брэсцкай крэпасці і папрысутнічалі на экскурсіі па Брэсцкай крэпасці. У чацвер юныя мовазнаўцы наведалі ўстанову адукацыі “Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна” (“Мая будучыня – філфак”). Вечарам гэтага ж дня самыя дапытлівыя пайшлі глядзець, як ліхтаршчык запальвае ліхтары. Гэта цырымонія адбываецца кожны дзень і пачынаецца ў 19:50. Потым стомленыя алімпіяднікі сабраліся за сталом і правялі вечар у прыемнай сяброўскай кампаніі.

   У пятніцу адбылося ўрачыстае закрыццё алімпіяды. Дыпломамі і памятнымі падарункамі былі ўзнагароджаны пераможцы. Нават удзельнікі, якія не дасягнулі перамогі, атрымалі кнігі на памяць. Першае агульнакаманднае месца ў гэтым годзе атрымала каманда Мінскай вобласці.

   Мне давялося пагутарыць з Аленай Нарутай, прадстаўніцай Гродзенскай вобласці, якая атрымала дыплом 2-ой ступені.

Алена, як доўга вы займаецеся алімпіядным рухам? Чым выклікана ваша цікавасць да роднай мовы?

— Алімпіядным рухам займаюся з самага дзяцінства. Пачала ў 5 класе, калі настаўніца англійскай мовы ўзяла мяне займацца сваім прадметам. Удзельнічала ў алімпіядзе па англійскай мове да 8 класа, у 9 пайшла на беларускую. Магу сказаць, што заўсёды добра ставілася да мовы дзякуючы бабулі, якая раней працавала настаўніцай беларускай мовы і літаратуры і з дзяцінства прывучала ставіцца да яе з павагай. Акрамя гэтага, бацькі таты і маці жывуць у вёсцы, і, прыязджаючы да іх, я проста не магу не гаварыць па-беларуску.

— Як ставіцеся да двухмоўя ў нашай краіне?

— Гэта, канечне, проста немагчыма, каб на сваёй мове ніхто не размаўляў. У рэшце рэшт ва ўсёй гэтай праблеме з роднай мовай вінаватыя толькі мы самі. Памяркоўныя, нерашучыя, заўсёды «мая хата з краю». Калі раптам у адзін дзень людзі прачнуцца і ўбачаць, што ўсё вакол па-беларуску: пойдуць у краму – па-беларуску і незразумела, пойдуць у кіно – па-беларуску агучваецца і незразумела, то многія не захочуць гэтага. І калі ізноў правесці рэферэндум, то ўсё роўна прагаласуюць за двухмоўе. Тут павінен адбыцца нейкі штуршок у чалавечых галовах, і адбудзецца ён не ў адзін дзень.          

— Чым запомнілася, уразіла алімпіяда?

— Больш за ўсё, канечне, людзьмі. Без іх мы — нішто. Агульныя думкі, мроі, пачуцці, пакуты, праблемы, страхі і г. д.

— Што было самым хвалюючым на алімпіядзе?

— Самае хвалюючае — гэта, канечне, вуснае выказванне, хвіліны твайго асабістага кантакту з журы. Тут многае складана псіхалагічна, тут ты аратар, які павінен павесці за сабой. Калі ты не ведаеш, хто ты ды яшчэ і няўпэўнены ў сабе — рыхтуйся, для цябе гэта будзе сапраўднае пекла.

— З якімі пачуццямі вы пакідалі алімпіяду?

— З аднаго боку пакідала з палёгкай (будзе ізноў звычайнае, спакойнае жыццё, мяне можна будзе на перапынках знайсці за сваёй партай, спакойную, памяркоўную), а з другога – скончылася адна з самых незвычайных і цудоўных “эпох” майго жыцця, і на яе я ўжо ні ў якім разе не забудуся. Яшчэ было пачуццё, што алімпіяда мне дала значна больш, чым магчымасць не здаваць экзамены ці нешта такое, бо яна змяніла мяне ўнутрана на ўсё жыццё.                       

— Ці будзеце звязваць свой лёс з роднай мовай?

— Ён ужо звязаны, прычым непарыўна. Ужо ведаю, што не змагу знаходзіцца ў кампаніі, дзе дрэнна ставяцца да беларускага, і па магчымасці не буду ў ёй, не змагу мець абсалютна камфортныя зносіны з людзьмі, якія ганяць беларускае. Хацелася б пайсці на філфак, але ж гэта яшчэ нявырашанае пытанне. Яшчэ ёсць два месяцы, таму буду думаць!

   Вось колькі прыемных уражанняў, незабыўных сустрэч і хвалюючых момантаў прынёс мінулы тыдзень нашым алімпійцам. Для кагосьці алімпіяда па беларускай мове і літаратуры скончылася назаўсёды, хтосьці яшчэ вернецца сюды пасталеўшым. У наступным годзе алімпіяда зноў расчыніць дзверы перад юнымі мовазнаўцамі і павядзе іх па сцяжынках ведаў, дабрыні і сяброўства.

Вераніка Уласевіч 

 



4 комментария по теме “Юныя мовазнаўцы, аб’ядноўвайцеся!

  1. Вельми спадабалася матэрыял, вы малайчына,што напiсалi пра гэта. Цiкава чытаць пра уласнаперажытае))

  2. Веранiка, вы малайчына, нататка вельмi спадабалася) уласна перажыты матэрыял тут даволi злучна успрымаецца, а пра фатаграфii- у наступны раз,напрыклад,калi трэба будзе свае фота устауляць, лепей iх крыху абрэзаць,падрауняць,можна нават microsoft picture manager)

  3. Вераніка, ёсць некалькі заўваг:
    1. Мне так здаецца, што вы тэкст уставілі з ворда, а не з нататніка. Няправільная вёрстка.
    2. Частыя лексічныя паўторы.
    3. Падрябязнае апісанне жыцця алімпіяднікаў, гэта ўсцяжарвае ўспрыманне матэрыялу. Увогуле, атрымалася публікацыя пра ўражанні, а не пра алімпіяду.
    4. Матэрыял эмацыянальна афарбаваны.
    5. Фотаздымкі: па-перш, малыя, па-другое, статычныя.
    6. Лішні подпіс аўтара ў канцы публікацыі.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *