Кальварыйская ў 20 хвілях. Задаем пытаньні!

Панядзелак, амаль дзве гадзіны дня. Нехта сядзіць на парах, нехта прыбірае вуліцу, а нехта сядзіць у офісе. Усё звычайна, пакуль мы не пачынаем глядзець на дробязі. Душэўны рэпартаж пра буднічнае жыцьцё.

Выйшаў на вуліцу і бачу, як кіпіць сталічнае жыцьцё. На дарогах імчацца машыны і грамадскі траншпарт, а сотні людзей сьпяшаюцца па сваех справах.
Імчыцца аўтолайт экспрэс, гляджу на гарызонт, які сканчаецца любімай намі “Каронай”. Але ня трэба туды сьпяшацца, давайце паглядзім на прахожых і рабочых, якія заўсёды займаюцца тым, чаго мы ніколі ня бачым…

IMG_20140317_122931

Ідзем пакрыху ў карону. Для кожнага яна свая: цыгарэтная, ежная, адзёжная, кніжная, канцэлярская, запойная… Але прыпыніцеся! Паглядзім на прыпынкі, дзе людзі самотна чакаюць свій траншпарт, які марудна й падскокваючы павязе іх да мейсцаў, якія ведаюць толькі яны. А пакуль , нашыя рабочыя чамусьці адчынілі люк і яго адгарадзілі. Цікава, што яны будуць рабіць? Наўрад ці мы даведаемся…

IMG_20140317_124115

А я ўжо стаю ў чарзе за пачакам цыгарэтаў ля касы. Мне трэба сьпяшацца – хутка дэдлайн артыкулаў, але ж я ня магу сабе адмовіць у сваёй маленькай слабасьці. Тым часам гляджу на людзей: нехта бяжыць за чымсьці, а нейкая бабуля сабе купляе крыху ежы. У кожнага свая місія тут, але мая тут самая маленькая: назапашыць матэрыялаў і пачуцьцяў для двух артыкулаў. Ну й пачак цыгарэтаў, канешне!

 

IMG_20140317_123458

 

IMG_20140317_123513

Выходжу з крамы й пачынаю бяжаць: усяго 15 хвіляў! Час ня прыпыняецца ніколі, пакуль ён існуе для нас. Стаю каля пераходу, а дзве дзяўчыны міла аб нечым гутараць. Я ніколі ня даведаюся, хто яны. Ды й наўрад ці я іх больш пабачу. Але зараз яны тут, перад мною. І размаўляюць. Вось і эстэтыка, чароўнасьць жыцьця!

IMG_20140317_124126

Вось я й перайшоў. І тут бачу – загнуцы дарожны знак. Магчыма ён ужо даўно такі, але я проста ня заўважаў гэта. А вы бачылі гэта? Думаю, што не.

IMG_20140317_124153

А ў гэтым пераходзіку, які мы выдатна столькі год ведаем, нейкі шлянг тырчыць. Для чаго ён тут? Хм…

IMG_20140317_124200

Зазірнуў у будоўлю, якая аказалася адчыненай. Забыліся зачыніць? А можа проста я павінен быў пра гэта напісаць? Вечныя й пастаянныя пытаньні…

IMG_20140317_124256

IMG_20140317_124259

IMG_20140317_124308

Высьветлілася, што тыя рабочыя напачатку артыкула адчынілі ня адзін люк, а ўсе, якія былі на маім шляху. Зазірнуў унутр – вось дзе знаходзяцца ўсе правады, якія нас кормяць і даюць камфорт існаваньня. Цікава, праз колькі хвіляў горад наш памрэ, калі іх ня будзе?

IMG_20140317_124338

IMG_20140317_124416

Тым часам па дарозе ляніва ехаў смецьцевоз. Вадзіцель робіць сваю працу, каб зарабіць сабе на ежу. Кожны па свойму выжывае ў жалезабятонных пустотах нашых рэаліяў.

IMG_20140317_124345

А каля паруса з-за пастаяннай язды тэхнікі трэснуў асфальт, але як прыгожа ён трэснуў!

IMG_20140317_124442
А дзяўчыначка на плякаціку рэклямуе малачко. Смачнае павінна быць. А як яе зваць? А як яе адабралі? І чаму яна за дротам?…

IMG_20140317_124516
А рэкляма вэлкому, магчыма, пашкодзілася з-за нядаўняга цыклёну. Вось і вісіць. А колькі ён будзе вісець?

IMG_20140317_124611
І тут я паглядзеў назад – вось і мой універсытэт. Цікава, што чакае мяне? Ці залічаць мае артыкулы? Ці пасьпею я?

IMG_20140317_124624
Магчыма, гэта ня зусім артыкул, а хутчэй эсэ. Але ж і паэтычныя рэпартажы маюць права на існаваньне. Нам ня хапае эстэтыкі, нейкай адчувальнасьці. Давайце ж глядзець на дробязі й задаваць сабе пастаяна пытаньні!

Поделиться:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Кальварыйская ў 20 хвілях. Задаем пытаньні!: 3 комментария

  • 17.03.2014 в 18:32
    Permalink

    Классные фотки!

    Рейтинг комментария:Vote +10Vote -10

  • 17.03.2014 в 18:50
    Permalink

    Ну дык з пляншэта на хуткую руку)

    Рейтинг комментария:Vote +10Vote -10

  • 17.03.2014 в 18:54
    Permalink

    вой, першы добры артыкул, а то ўсе паэты, паэткі, цьфу!

    Рейтинг комментария:Vote +10Vote -10

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *