«Чакай мяне, і я вярнуся ўсім смерцям на злосць»

У кожнага чалавека ў жыцці ёсць мара, але з узростам яна мяняецца. Успомніце, як многія дзяўчынкі ў дзяцінстве марылі стаць акторкамі, спявачкамі, мадэлямі, а хлопчыкі хацелі стаць пажарнымі або паляцець у космас. У адных гэта жаданне перарасло ў мэту, а іншыя з усмешкай ўспамінаюць свае дзіцячыя мары. Мая мара быць журналістам стала мэтай. І прычым вельмі даўно.

Я ведаю, што журналістыка — адна з самых небяспечных прафесій, бо соваць свой нос, каб быць у курсе ўсіх навін не заўсёды сканчаецца дабром. Але ўпрыгожаны твар або хамства з боку «зорак» шоу-бізнесу сёння не параўнацца з тым, як рызыкавалі журналісты падчас Вялікай Айчыннай вайны. Прафесія журналіста вельмі старажытная. Бо, пагадзіцеся, ва ўсе часы людзям цікава і важна пазнаваць навіны. Быць у курсе падзей. І я хачу крыху распавядаць пра тое, што рабілі франтавыя ваенныя журналісты, рэпарцёры, рэдактары і дыктары ў той час.

http://900igr.net/fotografii/istorija/Deti-v-vojnu/003-Vojna-eto-front.htmlПісаць пра вайну маглі толькі пэўныя выданні, якія маюць права пасылаць сваіх карэспандэнтаў на фронт. Ваеннымі журналістамі часта за ўсё станавіліся пісьменнікі, паэты, сцэнарысты, увогуле, людзі творчыя, якія маглі прыгожа і правільна гаварыць, выразна выкладаць свае думкі, якія шмат чыталі, абдумвалі, аналізавалі і мелі ўласнае меркаванне на прачытаны матэрыял. Акрамя таго, мяне вельмі здзівіла, што ім неабходны не толькі вопыт журналіста, але і ўладанне для працы на фронце ваенных ведаў у абавязковым парадку. Галоўнай задачай ваенных карэспандэнтаў з’яўлялася прадставіць байцоў і камандзіраў Чырвонай Арміі, якія добра валодаюць ваеннай тэхнікай і тактыкай вядзення бою, паказаць іх хітрасць у барацьбе з ворагам і нянавісць да ваенна-фашысцкім захопнікам, а таксама правільнае выкананне загадаў камандавання. І ўсё гэта, вядома, на мой погляд, давалася зусім нялёгка.

Бывала і такое, што ваенныя журналісты часам самі складалі гераічныя факты, але часцей за ўсё супрацоўніку СМІ трэба было як след папрацаваць, каб атрымаць матэрыял. Для гэтага ў час Вялікай Айчыннай франтавыя кінааператар не стралялі і не кідалі гранат, але нярэдка ішлі і знаходзіліся на перадавой у «гарачых кропках» разам з салдатамі, якія сыходзяць у бой, працавалі звычайна парамі. Рэдакцыі патрабавалі ад сваіх карэспандэнтаў матэрыял, не цікавячыся, якой цаной будуць здабытыя гэтыя звесткі. Таму журналістаў прапашча больш за ўсё. Амаль кожны з іх быў паранены, кожны другі цяжка паранены, кожны чацвёрты забіты. З кожным лёс размясціўся па-свойму.

Як бачыце, праца журналіста падчас ваенных дзеянняў патрабавала адмысловага склада характару, розуму, адвагі і адчайнасці. Таму неацэнны подзвіг журналістаў, якія ваявалі пяром і фотаапаратам і таксама якія ўнеслі свой уклад у нашу Перамогу! Мы вамі ганарымся!

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *