Шляхамі алімпіяды

…I гучаць нябёсныя арганы, I жывуць у сэрцы, I злiваюцца ў гуках паланезу… …я ніколі не любіла развітвацца. З усім. Зусім. Нават з самым дрэнным. А зараз мне трэба развітацца з Алімпіядай, са значнай часткай майго жыцця. Як бы гэтага хацелася не рабіць, у мяне няма выбару. “Развітанне з Радзімай” гучыць штодня ў Слоніме а […]

Продолжить чтение