Дзякуй

Мама, безумоўна, найважнейшы чалавек у жыцці чалавека. Па-першае, таму што менавіта дзякуючы ёй ён з’явіўся на свет, па-другое, таму што маці прымае актыўны ўдзел у выхаванні і навучанні свайго дзіцяці, яго фармаванні як асобы і развіцці здольнасці спраўляцца са складанасцямі і бедамі, якія чакаюць яго на жыццёвым шляху, здольнасці крытычна думаць. Яна робіць усё, каб яе дзіця здолела стаць паўнавартасным, карысным членам грамадства, хто зможа за сябе пастаяць, вызначыць свой пункт гледжання, быць шчаслівым, паспяховым. Ужо з ранняга дзяцінства дзіця разумее, наколькі для яго важная маці. У працэсе сталення ён адчувае і разумее гэтую важнасць ўсё больш і больш, усё больш і больш ён становіцца ўдзячны сваёй Матулі. Існуюць і праблемныя сем’і з бацькамі наркаманамі і т.п., і хоць мне складана сказаць, наколькі моцныя пачуцці дзяцей, іх падзяка ў такіх сем’ях, нешта мне падказвае, што як мінімум у раннім узросце пачуцці моцныя, як і ў звычайных сем’ях.

Я ўдзячны сваёй маці за многае: за тое, што навучыла самастойна адрозніваць чорнае ад белага, пры гэтым бачачы і мноства іншых адценняў; за тое, што навучыла бачыць, як працуе свет, як працуе розум людзей; за тое, што не пакідала ў моманты высокага напружання, асаблівай важнасці, небяспекі і складанасці. Я ўдзячны маме за няспынную добразычлівасць, за своечасова праяўленыя строгасць і сумленнасць. Але больш за ўсё я ўдзячны маме за большасць прынцыпаў і каштоўнасцяў, што ў мяне цяпер ёсць. Шмат у чым дзякуючы ёй я вызначыў яшчэ ў пачатковай школе прынцып, які падчас свайго развіцця і дапрацовак быў названы прынцыпам «быцця добрым чалавекам»: я заўсёды павінен быць сумленным, шчырым, успрымаць хлусню, як здраду, ніколі не прычыняць людзям зла, пакуль яны не прычыняць яго мне. Тут я проста абавязаны адзначыць, што мая мама не ўхваляе прыпіску «пакуль яны не прычыняць яго мне», якую я дадаў сам пад уплывам некаторых сітуацый пры ўзаемадзеянні з соцыумам.

Важна памятаць: падобна таму, як мама служыць вам маяком у бушуючым акіяне жыцця, вы таксама служыце яе маяком. Нішто не радуе маці так, як поспехі яе дзяцей, і нівошта не засмучае яе больш, чым іх няўдачы. Быў момант у маім жыцці, калі я страціў усякую цікавасць да вучобы і не прыкладаў да яе ніякіх намаганняў, бо знайшоў сабе сябра, які рабіў тое ж самае і з якім я праводзіў вялікую частку часу дзесьці на вуліцы, а тады бацькі перажылі жорсткі развод (мая маці дакладна). Менавіта яна адкрыла мне вочы на ​​тое, што я не мог так далей жыць. Як ёй гэта ўдалося? Вы калі-небудзь бачылі, як ваша мама плача з-за вас? Калі так, то мне вельмі яе шкада. Тады я вырашыў, што больш не буду падставай для слёз такога блізкага мне чалавека: я ўзяўся ўсур’ёз за вучобу, знайшоў сабе новае захапленне. З тых часоў мама сустракае мяне не з поглядам поўным надзеі, што ў гэты раз усё добра, а з веданнем гэтага, што робіць нас абодвух шчаслівымі. Няма нічога лепш, чым бачыць, як матуля пачынае ўсміхацца пры тваім з’яўленні, нават калі нешта ідзе не так.

Пасля разводу мая маці стала выпрабоўваць некаторыя фінансавыя цяжкасці з-за якіх у нас з’явілася шмат даўгоў за новую кватэру. Было цяжка але мы здолелі іх аддаць. Амаль усё жыццё маці знаходзілася ў ня лепшай фінансавай сітуацыі. Хоць для маёй матулі грошы ніколі не былі значныя, яны вельмі значныя для мяне. Цяпер адной з маіх найважнейшых мэтаў з’яўляецца дасягненне фінансавага поспеху, каб мая мама больш ніколі не адчувала падобных цяжкасцяў, каб яе значна больш хвалявала, што ёй надзець сёння, а не колькі ў яе грошай засталося да канца месяца.

Адзіны чалавек, якому хто-небудзь можа быць па-сапраўднаму обязан — гэта маці. Яна дае сваім дзецям невымерна вялікую колькасць ведаў і ўменняў, з’яўляецца адным з найважнейшых жыццёвых настаўнікаў, а праца яе складаная і знясільваючая. Самы буйны ваш абавязак — абавязак перад ёй. Усё роўна, ці часта вы бачыцеся або не, пасварыліся вы ці сябруеце, не забывайце неаднойчы казаць: ”Дзякуй, матуля!”

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *