Я гэты край Радзімаю заву

Радзіма. Моцнае слова, слова, якое ведае кожны. Для кагосьці яно значыць вельмі шмат, для каго-то амаль нічога. Аднак людзей без Радзімы не бывае. Радзіма вызначае людзей, стыль іх жыцця, паводзіны, спосаб думкі, і нават далёкія ад сваёй радзімы людзі не могуць пазбегнуць яе ўплыву. Часцінка радзімы так ці інакш застаецца з чалавекам заўсёды.

Каб зразумець, які край я клічу Радзімай, трэба ўлічыць, што розныя людзі вызначаюць Радзіму па-рознаму, па-рознаму да яе ставяцца, укладваюць розныя значэнні ў гэтае слова. Не ўсе вызначаюць Радзіму як месца, дзе яны нарадзіліся.

Ёсць, напрыклад, тыя, хто Радзімай кліча месца нараджэння і жыцця продкаў. Мая бабуля, напрыклад, нарадзілася і жыла ў Арменіі, пакуль не перехал вучыцца ў Мінск. Як ні дзіўна историчнской Радзімай сваёй лічыць Расію і пазіцыянуе сябе як патрыёткі Расійскай федэрацыі. Пры гэтым вар’яцка любіць сонечны горад Дилижан, ГДК яна нарадзілася. А ўсё таму, што некалькі пакаленняў яе продкаў — расіяне. Нехта (зусім незразумела чаму) адракаецца ад Радзімы, ні прымае яе традыцый, культуру, не лічыць сябе яе часткай па нейкіх прычынах.

Што ж я вызначаю як Радзіму? Мая малая Радзіма — гэта Менск. Хоць я магу сказаць, што маю некалькі месцаў акрамя Мінску, варты гэтага звання. Гэта месцы, у якіх праходзіла маё сталенне, з якімі связаномножество успамінаў з дзяцінства. Гэта Дзяржынск, дзе быў размешчаны бабулін домік і дзе я праводзіў большую частку выходных і вакацый. Гэта Ляхавічы, дзе пражывае мой дзядуля, з якім я праводзіў рождество і іншыя зімовыя святы. Гэта Ліда, дзе жывуць мае блізкія сваякі, дзе таксама правёў нямала часу. Гэта Дзітва, дзе вырас мой бацька, дзе бываў я не часта. Усе гэтыя мясціны так ці інакш звязаныя з пэўнымі падзеямі ў маім жыцці. Гэта мясціны, дзе я рос, выхоўваўся, атрымліваў жыццёвыя ўрокі, адчуваў моцныя перажыванні і бясконца радаваўся, месцы, з якімі звязаны самыя моцныя эмоцыі, важныя моманты жыцця, ўзлёты і падзенні.

Можна спытаць, няўжо магчыма мець некалькі радзім? Нельга, вядома. І супярэчнасцей у маіх словах няма: я Радзімай клічу ўсю Беларусь. Дакладна, уся краіна ― мая Радзіма. У якой бы частцы Беларусі я ні быў: вёсцы Віцькі, Дзітва, Ляхавічах, Віцебску або іншых мясцинах, усюды буду ведаць, што я на роднай зямлі, што людзей вакол магу назваць братамі, што мяне плймут і не адмовяць у дапамозе, што я ўсё гда знайду дарогу дадому. Мая Радзіма -Мой дом, а там, дзе дом, там маё сэрца, мой розум. Мая Радзіма — тое месца, дзе я сфармаваўся як чалавек, асоба, знаходзячыся пад уплывам культуры, менталітэту насельніцтва і гісторыі сваёй краіны. Радзіма зрабіла мяне тым, хто я ёсць.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *