Нацыянальная бібліятэка– візітная картка Беларусі. Сёння гэта не толькі найбагацейшы збор кніг, але і вялікі мультыфункцыянальны цэнтр, дзе спалучыліся высокія тэхналогіі, ультрасучасны дызайн і незвычайная архітэктура.
Ідэя прадугледжвала ўзвядзенне арыгінальнага будынка ў выглядзе ромбакубаактаэдра – складанага шматгранніка з 18 квадратаў і 8 трохвугольнікаў, размешчанага на падстаўцы-подыуме (стылабат). Паверхня гэтага «брыльянта» пакрыта шклом.
Грандыёзнае будаўніцтва, у якім было задзейнічана амаль 5000 чалавек і 200 арганізацый, пачалося ў 2002 годзе. У напружаныя перыяды штодзень на пляцоўцы знаходзілася да 3000 чалавек. Работы вяліся 24 гадзіны ў суткі.
Адкрыццё Нацыянальнай бібліятэкіБеларусі з удзелам Прэзідэнта адбылося 16 чэрвеня 2006 года.
Нядаўна і я адкрыла для сябе дзіўнае месца, якое стала для мяне сапраўднай крыніцай натхнення і сіл — Нацыянальную бібліятэку Беларусі. Нягледзячы на тое, што яна знаходзіцца на другім канцы горада, я езджу туды амаль кожны тыдзень, таму што гэта месца мае нейкую асаблівую магію.
З першага погляду бібліятэка ўражае сваёй архітэктурнай веліччу. Яе сучасны дызайн, які спалучае строгасць і футурыстычнасць, нібы настройвае на працоўны лад. Але самае галоўнае — гэта атмасфера, якая пануе ўнутры. Як толькі я пераступаю парог, мяне ахоплівае пачуццё спакою і сабранасці. Тут кожны куток прасякнуты духам ведаў і захаплення.
У чытальных залах пануе ідэальная цішыня, якая парушаецца толькі лёгкім шастам старонак. Людзі вакол пагружаныя ў свае думкі, кнігі, наўтбукі, і гэта натхняе. Я адчуваю, як сама становлюся часткай гэтага патоку — патоку ідэй, адкрыццяў і самаразвіцця. Нават калі я прыязджаю з стомай або адсутнасцю матывацыі, ужо праз паўгадзіны, праведзеныя тут, я адчуваю прылік энергіі і жаданне тварыць.
Мне падабаецца выбіраць розныя залы — часам гэта ціхія куткі з відам на горад, часам прасторныя сталы пад мяккім святлом лямпаў. Кожны раз я знаходжу нешта новае: то рэдкую кнігу, якая становіцца крыніцай натхнення, то нечаканую ідэю, якая прыходзіць у галаву ў гэтай атмасферы сабранасці.
Паездка ў бібліятэку стала для мяне своеасаблівым рытуалам. Дарога, хоць і доўгая, дазваляе адцягнуцца ад мітусні, падумаць аб планах і наладзіцца на прадуктыўны дзень. А калі я вяртаюся дадому, то адчуваю, што правяла час з карысцю не толькі для розуму, але і для душы.
Нацыянальная бібліятэка Беларусі стала для мяне не проста месцам, дзе можна папрацаваць або пачытаць, а сапраўдным прытулкам, дзе я знаходжу натхненне, сілы і гармонію. І няхай яна знаходзіцца далёка — гэта таго варта. Бо часам, каб знайсці сябе, трэба адправіцца ў падарожжа, нават калі яно ляжыць на другі канец горада.
