З самага дзяцінства мне даводзілася займацца самаадукацыяй. Домашняе заданне, новыя хобі – усё гэта заставалася без далікатнага кантролю дарослых. Дзіця было аддана на апеку само сабе, раскрываючы ўсе магчымыя асабістыя якасці. Тады, больш за дзесяць гадоў таму, цікавасці да беларускай мовы ў мяне не было ад слова зусім. Напісаць практыкаванне з падручніка, пастаянна адцягваючыся на знешнія раздражняльнікі – гэта быў максімум маіх магчымасцей на той момант. Выводзячы крывулявым почыркам апошняе слова ў сказе, я адразу адкладала тетрадь у бок і бегла па сваіх «важных справах». Прагулкі з сябрамі, чарговае перагляданне ўжо надаедлівага кожнаму члену маёй сям’і мультфільма. Безклапотнае дзяцінства без усталяваных маральных прынцыпаў і канчаткова сфармаваных жыццёвых мэтаў. Дзіцячы розум не быў здольны ўспрымаць вялікую колькасць інфармацыі. «Чужымі зубамі немагчыма жаваць» Я ўпэўнена, што ў той час у маіх думках не было намеру выклікаць у сябе цікавасць да чаго-небудзь наўмысна. Жаданне даказаць самастойнасць пасадзіла мяне за стол, паклаўшы перад мной сшытак па беларускай мове. І тады адбылося цуд. Лісты самі сабой ператварыліся ў словы, неахайны почырк становіўся ўсё роўнейшым. Я сядзела ў цішы, адчуваючы, як з-за спіны на мяне глядзіць бабуля. Аднак, асэнсаванне прыйшло да мяне не тады.
Паступіўшы на журфак, я пазнаёмілася з вялікай колькасцю добрых людзей. Некаторыя з іх дапамагалі і дапамагаюць мне ў многім нават зараз, з іншымі ж у мяне не атрымліваецца падтрымліваць блізкі кантакт. Але нават так сярод усіх знайшоўся чалавек, які ўскалыхнуў унутры мяне ўсё беларускае. Думаю, што яна хацела б застацца ананімнай. І вось так, крок за крокам, я зноў вяртаюся да роднай мовы. Чытаю кнігі, гляджу фільмы беларускіх рэжысёраў, сачу за журналістамі, якія аказалі вялікі ўплыў на нашу Радзіму. Лепш позна, чым ніколі, ці не так?
